พฤษภาคม 2498

ทางวิทยาลัยวิชาการศึกษาได้ประกาศรับสมัครนิสิตใหม่ ซึ่งจะไปศึกษาต่อที่วิทยาเขตใหม่คือวิทยาเขตบางแสน

ซึ่งจากการสอบข้อเขียนและสัมภาษณ์นั้นได้นิสิตทั้งหมด 41 คน ซึ่งเป็นนิสิตชายทั้งหมด

เหล่านิสิตใหม่บางคนที่ไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนก็แสดงท่าทางตื่นเต้นดีใจ แต่หารู้ไม่ว่า มีภาระที่รออยู่ข้างหน้า

ทั้งนี้ ที่วิทยาเขตบางแสนนั้นยังไม่ด้มีพิธีวางศิลาฤกษ์แต่อย่างใด

ซึ้งเท่ากับว่าตอนนี้ ที่นี่ไม่มีอะไรเลย ทั้งอาคารเรียน หอพัก โรงอาหาร น้ำ ไฟฟ้า แม้กระทั่งถนน

ภาระหนักจึงตกไปอยู่กับ ดร.ธำรงและคณะ ซึ่งมีอาจารย์ทั้งหมด 7 คน

ภารกิจครั้งนี้ ดร.พิทักษ์ย่อมมีส่วนร่วมด้วย ทุกคนได้ร่วมมือร่วมใจกันสร้างที่พักและอาคารเรียนชั่วคราว

ด้วยสิ่งที่หาได้จากบริเวณนั้น น้ำบาดาลต้องขุดหากันเอง ดร.ธำรงในฐานะหัวหน้าทีมงาน

และอีกตำแหน่งคือ รองอธิการประจำวิทยาเขต ต้องทำทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งอาจารย์ทั้ง 6 คน

ในที่นี่รวมดร.พิทักษ์ด้วย ชีวิตความยากลำบากแร้นแค้นที่บางแสนนั้น ไม่ต่างจากการที่ถูกปล่อยมาอยู่ในป่า

บางคนเริ่มท้อ และจะขอลาออก แต่ ดร.ธำรงได้พูดในที่ประชุมอาจารย์และนิสิตว่า

"ในเมื่อเรามาอยู่ร่วมกันแล้ว เราก็ช่วยกันต่อไป อย่าท้อถอย นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น"

ชีวิตที่วิทยาเขตบางแสนนั้นลำบาก แต่ถึงยังไง ก็ทำให้อาจารย์หนุ่มคนนี้มีความสุขมากขึ้น

เพราะว่าเขานั้นสามารถพบสาวที่เขารักได้บ่อยครั้งมากยิ่งขึ้น ทำให้เขาลืมความลำบากลงได้บ้าง

วันหนึ่ง อาจารย์หนุ่มได้เดินทางผ่านไปยังโรงเรียนพิบูลบำเพ็ญ ซึ่งเป็นทางเดียวที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปบ้านพัก

ของรองอธิการ ซึ่งอยู่บริเวณใกล้กับหาดวอนนภา ซึ่งเขารีบปั่นจักรยานไป

แต่ทันใดนั้นเขาก็ชนกับจักรยานอีกคันที่สวนมา ด๊อกเตอร์หนุ่มรีบลงไปดูเอ่ยขึ้นว่า

"ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ" ซักพักมีบางสิ่งทำให้ด๊อกเตอร์หนุ่มคนนี้ถึงกับนิ่ง

"ไม่เป็นไรมากค่ะ ดิฉันซุ่มซามเอง พอดีต้องรีบเดินทางกลับน่ะค่ะ" เสียงผู้หญิงได้ตอบขึ้นมา

แต่ทางด๊อกเตอร์หนุ่มนั้นกลับนิ่ง ไม่มีการตอบสนองใดๆ เพราะว่าเขา ได้เจอกับอาจารย์สาวคนนั้นอีกรอบ

ทุกสิ่งทุกอย่างในหัวของด๊อกเตอร์หนุ่มคนนี้ ไม่มีอะไรแล้ว ถึงแม้ผู้หญิงจะถามยังไงเขาก้ไม่มีการตอบรับใดๆเลย

เขารอมานานมากเพื่อที่จะพบกับผู้หญิง ที่เขารอมาเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็ได้พบเจอเธอ

เมื่อด๊อกเตอร์ได้สติกลับมา ก็ตอบกลับไปว่า "เอ่อ ไม่เป็นไรครับ คือผมต้องไปก่อนแล้ว"

อาการของเขาลนลาน ทำอะไรไม่ถูก ทางอาจารย์สาวก็ได้อมยิ้มที่มุมปาก

ด๊อกเตอร์หนุ่มรีบปั่นจักรยายไปที่บ้านพักด้วยความเขินอาย โดยที่ไม่กล้ากลับมาเหลียวดูอีกครั้ง

เมื่อไปถึง เขาถูกรองอธิการว่า แต่เมื่ออธิบายเหตุผล ทางรองอธิการก็เข้าใจดี

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

Comment

Comment:

Tweet