untitled

posted on 17 Jan 2010 15:52 by navytoon

ในวันนี้ เมื่อห้าสิบห้าปีก่อน ด๊อกเตอร์หนุ่มคนหนึ่งจบจากอเมริกาจากการที่ทางรัฐบาลให้ทุนไปเรียนต่อ

ได้เดินทางไปที่กระทรวงศึกษาธิการ เพื่อพบกับท่านรัฐมนตรี เมื่อพบกับเลขาฯที่อยู่หน้าท่านแล้ว

เลขาฯได้ตอบไปว่า "กรุณารอสักครู่นะค่ะ ขณะนี้ท่านกำลังมีแขกอยู่ภายในห้องค่ะ"

ด๊อกเตอร์หนุ่มคนนั้นก็ได้เดินไปนั่งรอที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้อง ซักพักหนึ่ง แขกที่พบรัฐมนตรีก็เดินออกมาจากห้อง

ทางฝ่ายเลขาฯก็เชิญเขาไปภายในห้อง เขาไปเหลียวไปดูผู้ชายคนนั้นที่เดินสวนไป และสังเกตุพักหนึ่ง

เนื่องจากเขาคุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้มาก ราวกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ

จากนั้นเขาก็เดินไปภายในห้อง ซึ่งรัฐมนตรีกำลังรอพบเขาอยู่

ผู้ชายที่ดูท่าทางเกรงขาม สง่างาม แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น กำลังนั่งรออยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

ดีอกเตอร์หนุ่มคนนี้รู้สึกเกรงกลัวเขามาก แต่เมื่อผู้ชายคนนั้นกล่าวคำพูดออกมา 

ก็ทำให้ด็อกเตอร์หนุ่มคนนี้สบายใจขึ้น "ทำตัวตามสบายนะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก" รัฐมนตรียิ้มให้เขา

แล้วทางรัฐมนตรีก็เชิญนั่งที่เก้าอี้ซึ่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ป้ายชื่อที่อยู่บนโต๊ะทำงานอยู่ทางมุมขวา

ซึ่งแสดงให้เห็นชัดเจนในนามของเขาว่า "พลเอกมังกร พรหมโยธี"

ทางรัฐมนตรีก็เริ่มต้นบทสนทนาว่า "คุณพิทักษ์ เป็นไงบ้างกับการเรียนที่ต่างประเทศ"

ทางด๊อกเตอร์หนุ่มตอบว่า "ดีครับท่าน ตอนนี้ผมก็จบการศึกษาระดับปริญญาเอกมาแล้วครับ"

รัฐมนตรีก็ถามต่อไปว่า "ชีวิตความเป็นอยู่เป็นยังไงบ้างล่ะ อยู่ต่างประเทศคงจะลำบากน่าดูเลยล่ะสิ"

ด๊อกเตอร์ก็ตอบกับพร้อมกับยิ้มว่า "ก็สนุกดีครับท่าน ได้เจอสิ่งต่างๆที่แปลกใหม่ครับ"

ซักพัก ทางเลขาฯได้นำเครื่องดื่มมาให้กับด๊อกเตอร์หนุ่มคนนี้ ทางรัฐมนตรีก็พูดต่อไปว่า

"ผมจะเข้าสู่เรื่องที่เราจะคุยกันนะ" สีหน้าของรัฐมนตรีดูจริงจัง "คุณเห็นผู้ชายคนเมื่อกี้ไหม"

ด๊อกเตอร์หนุ่มตอบไปว่า "เห็นเพียงแปบเดียวรับ ดูท่าทางทางเขารีบร้อนมากๆเลย"

รัฐมนตรีตอบไปว่า "คนนั้นคือคุณสาโรช เขาเป็นอธิการของวิทยาลัยวิชาการศึกษาน่ะ

ตอนนี้คงไปพบท่านปลัดฯอยู่ล่ะมั๊ง" ทางด๊อกเตอร์หนุ่มก็ตอบไปว่า

"มิน่าล่ะครับ ผมเองนั้นก็ค้นๆหน้าของท่านอยู่" ซักพักเลขาฯหน้าห้องก็ขออนุญาตเข้าห้องแล้วแจ้งว่า

"ท่านค่ะ ตอนนี้ทุกคนมาพร้อมกันที่ห้องรับรองแล้วค่ะ" ท่านรัฐมนตรีตอบไปว่า "ผมจะไปตอนนี้เลยล่ะ"

ท่านรัฐมนตรีก็รีบบอกว่า "เอาล่ะ เดี๋ยวคุณไปกับผมด้วยนะ ภารกิจนี้คุณจะต้องไปร่วมด้วยนะ"

ด๊อกเตอร์หนุ่มงุนงง แต่ก็เก็บความสงสัยไว้ เดินตามท่านรัฐมนตรีไปยังห้องรับรอง

เมื่อรัฐมนตรีเดินทางถึงห้องรับรองแล้ว ทุกคนก็ยืนขึ้นให้ความเคารพ ทางรัฐมนตรีเชิญนั่งลง

และได้แนะนำบุคคลต่างๆ ที่อยู่ภายในห้อง ให้ด๊อกเตอร์หนุ่มได้รู้จัก

"นี่คือ คุณปิ่น มาลากุล ปลัดกระทรวงฯ" ม.ล.ปิ่นได้จับมือและทักทายกับด๊อกเตอร์

"ส่วนคนนี้คือ คุณสาโรช บัวศรี อธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา" ดร.สาโรชได้ยิ้มและจับมือทักทาย

"และนี่คือคุณธำรง บัวศรี อาจารย์ที่วิทยาลัยวิชาการศึกษา" ดร.ธำรงได้ยิ้มทักทายกับด๊อกเตอร์หนุ่ม

ทางรัฐมนตรีก็ได้แนะนำให้บุคคลภายในห้องรู้จัก "นี่คือคุณพิทักษ์ เขาจะมาร่วมงานกับพวกเรา"

ด๊อกเตอร์หนุ่มได้ยิ้มอีกครับ และนั่งลงเก้าอี้นวมภายในห้องรับรอง

"เอาล่ะนะ ต่อไปจะเป็นการประชุมกัน ในเรื่องการขยายวิทยาเขตของวิทยาลัย" ทางรัฐมนตรีได้เริ่มบทสนทนา

"ท่านปลัด ตอนนี้มีสถานที่ใดบ้างที่เหมาะสมในการขยายวิทยาเขต"

"ผมว่า น่าจะที่ปทุมวันนะครับ เพราะว่าตอนนี้เราก็มีจุฬาลงกรณ์เดิมอยู่แล้ว

และตอนนี้ที่จุฬาลงกรณ์ก็ยังไม่มีสาขาการศึกษา และจะเป็นประโยชน์มากเลย

พราะว่าจากประสานมิตรไปที่ปทุมวันจะสะดวกมากเลยล่ะครับท่าน"

"ผมว่ามีอีกที่นึงน่าสนนะ" ทางรัฐมนตรีได้พูดออกมาว่า "ที่บางแสนน่ะ"

ทุกคนสงสัยกับการคิดของรัฐมนตรีครั้งนี้ เพราะว่าบางแสนนั้นอยู่ห่างจากพระนครมาก

และการเดินทางนั้นไม่สะดวก ทางรัฐมนตรีก็ได้อธิบายต่อไปว่า

"เป็นการที่ดีนะถ้าเราเลือกบางแสนไว้เป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ เพราะว่าจะทำให้เด็กนั้นสนใจ

ที่จะมาศึกษาต่อ โดยอาศัยจากเขตพื้นที่ที่ใกล้ทะเล เพื่อกันไม่ให้เด็กหลั่งไหลเข้าสู่พระนครมากเกินไป

งานนี้ผมขอมอบหมายให้คุณสาโรชและคุณธำรง หาสถานที่ที่เหมาะสมกับมหาวิทยาลัยแห่งใหม่นี้

โดยที่สัปดาห์หน้ามารายงานให้ผม และคุณพิทักษ์นั้นติดตามคุณธำรงไปด้วยนะ โดยที่ผมจะเสนอเรื่อง

ให้ทางสภาทราบเอง ผมขอจบการประชุมเพียงเท่านี้นะ เดี๋ยวคุณปิ่น รอคุยกับผมก่อนนะ"

ทั้งสามคนได้อนุญาตท่านรัฐมนตรีออกจากห้อง อาจารย์คิรีภรรยาของ ดร.สาโรช นั่งรออยู่หน้าห้อง

ซึ่งดร.สาโรชได้ขอแยกตัวออกไปก่อน ทั้งสองคนได้เดินไปด้วยกัน พูดคุยกันอย่างมีความสุข

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ ได้รู้ประวัติมหาวิทยาลัยบูรพาบ้าง

#1 By on 2010-01-17 19:24